Poor health and malnutrition are important underlying factors for low school enrollment, absenteeism, poor classroom performance, and early school dropout, as reflected in the World Declaration on Education for All. Programmes to achieve good health, hygiene and nutrition at school age are therefore essential to the promotion of basic education for all children.

Good health and nutrition are not only essential inputs but also important outcomes of basic education of good quality. First, children must be healthy and well-nourished in order to fully participate in education and gain its maximum benefits. Early childhood care programmes and primary schools which improve children’s health and nutrition can enhance the learning and educational outcomes of school children. Second, education of good quality can lead to better health and nutrition outcomes for children, especially girls, and thus for the next generation of children as well. In addition, a healthy, safe and secure school environment can help protect children from health hazards, abuse and exclusion.

Positive experiences by WHO, UNICEF, UNESCO and the World Bank suggest that there is a core group of cost effective activities which could form the basis for intensified and joint action to make schools healthy for children and so contribute to the development of child-friendly schools. These agencies are now developing a partnership for Focusing Resources on Effective School Health. This FRESH Start approach was launched at the WORLD EDUCATION FORUM in Senegal, April 2000.

Background

Ensuring that children are healthy and able to learn is an essential component of an effective education system. This is especially relevant to efforts to achieve education for all in the most deprived areas. Increased enrolment and reduced absenteeism and drop-out bring more of the poorest and most disadvantaged children to school, many of whom are girls. It is these children who are often the least healthy and most malnourished, who have the most to gain educationally from improved health. Effective school health programmes that are developed as part of community partnerships provide one of the most cost-effective ways to reach adolescents and the broader community and are a sustainable means of promoting healthy practices.

Improving the health and learning of school children through school-based health and nutrition programmes is not a new concept. Many countries have school health programmes, and many agencies have decades of experience. These common experiences suggest an opportunity for concerted action by a partnership of agencies to broaden the scope of school health programmes and make them more effective. Effective school health programmes will contribute to the development of child-friendly schools and thus to the promotion of education for all.

This interagency initiative has identified a core group of activities, each already recommended by the participating agencies, that captures the best practices from programme experiences. Focusing initially on these activities will allow concerted action by the participating agencies, and will ensure consistent advice to country programmes and projects. Because of the focused and collaborative nature of this approach, it will increase the number of countries able to implement school health components of child-friendly school reforms, and help ensure that these programmes go to scale. The focused actions are seen as a starting point to which other interventions may be added, as appropriate.

The actions also contribute to existing agency initiatives. They are an essential component of the “health promoting schools” initiative of WHO and of global efforts by UNICEF, UNESCO and the World Bank to make schools effective as well as healthy, hygienic and safe. Overall, the inter-agency action is perceived as Focusing Resources on Effective School Health, and giving a FRESH Start to improving the quality and equity of education.

Focusing Resources on the School-Age Child

A child’s ability to attain her or his full potential is directly related to the synergistic effect of good health, good nutrition and appropriate education. Good health and good education are not only ends in themselves, but also means which provide individuals with the chance to lead productive and satisfying lives. School health is an investment in a country’s future and in the capacity of its people to thrive economically and as a society.
An effective school health, hygiene and nutrition programme offers many benefits:

Responds to a new need

The success of child survival programmes and the greater efforts by many governments and communities to expand basic education coverage have resulted both in a greater number of school-age children and in a greater proportion of these children attending school. In many countries, targeted education programmes have ensured that many of these new entrants are girls for whom good health is especially important. Thus, the school is now a key setting where the health and education sectors can jointly take action to improve and sustain the health, nutrition and education of children previously beyond reach.

Increases the efficacy of other investments in child development

School health programmes are the essential sequel and complement to early child care and development programmes. Increasing numbers of countries have programmes that ensure that a child enters a school fit, well and ready to learn. But the school age child continues to be at risk of ill health throughout the years of schooling. Continuing good health at school age is essential if children are to sustain the advantages of a healthy early childhood and take full advantage of what may be their only opportunity for formal learning. Furthermore, school health programmes can help ensure that children who enter school without benefit of early development programmes, receive the attention they may need to take full advantage of their educational opportunity.

Ensures better educational outcomes

Although schoolchildren have a lower mortality rate than infants, they do suffer from highly prevalent conditions that can adversely affect their development. Micronutrient deficiencies, common parasitic infections, poor vision and hearing, and disability can have a detrimental effect on school enrolment and attendance, and on cognition and educational achievement. In older children, avoidance of risky behaviours can reduce dropping out due, for example, to early pregnancy. Ensuring good health at school-age can boost school enrolment and attendance, reduce the need for repetition and increase educational attainment. While good health practices can promote reproductive health and help avoid HIV/AIDS.

Achieves greater social equity

As a result of universal basic education strategies, some of the most disadvantaged children – the girls, the rural poor, children with disabilities – are for the first time having access to school. But their ability to attend school and to learn whilst there is compromised by poor health. These are the children who will benefit most from health interventions, since they are likely to show the greatest improvements in attendance and learning achievement. School health programmes can thus help modify the effects of socioeconomic and gender-related inequities.

Is a highly cost effective strategy

School health programmes help link the resources of the health, education, nutrition, and sanitation sectors in an infrastructure – the school — that is already in place, is pervasive and is sustained. While the school system is rarely universal, coverage is often superior to health systems and has an extensive skilled workforce that already works closely with the community. The accessibility of school health programmes to a large proportion of each nation’s population, including staff as well as students, contributes to the low cost of programmes. The high effectiveness of these programmes is a consequence of the synergy between the health benefit and the educational benefit. The effectiveness is measurable in terms not only of improved health and nutrition, but also of improved educational outcomes, reduced wastage, less repetition and generally enhanced returns on educational investments.

The Basic Framework for an Effective School Health and Nutrition Programme

The framework described here is the starting point for developing an effective school health component in broader efforts to achieve more child-friendly schools. Much more could be done, but if all schools implement these four interventions then there would be a significant immediate benefit, and a basis for future expansion. In particular, the aim is to focus on interventions that are feasible to implement even in the most resource poor schools, and in hard-to-reach rural areas as well accessible urban areas, that promote learning through improved health and nutrition. These are actions known to be effective, and actively endorsed by all the supporting agencies: this is a framework from which individual countries will develop their own strategy to match local needs.

Core framework for action: four components that should be made available together, in all schools.

(i) Health-related school policies

Health policies in schools, including skills-based health education and the provision of some health services, can help promote the overall health, hygiene and nutrition of children. But good health policies should go beyond this to ensure a safe and secure physical environment and A positive psycho-social environment, and should address issues such as abuse of students, sexual harassment, school violence, and bullying. By guaranteeing the further education of pregnant schoolgirls and young mothers, school health policies will help promote inclusion and equity in the school environment. Policies that help to prevent and reduce harassment by other students and even by teachers, also help to fight against reasons that girls withdraw or are withdrawn from schools. Policies regarding the health-related practices of teachers and students can reinforce health education: teachers can act as positive role models for their students, for example, by not smoking in school. The process of developing and agreeing upon policies draws attention to these issues. The policies are best developed by involving many levels, including the national level, and teachers, children, and parents at the school level.

(ii) Provision of safe water and sanitation – the essential first steps towards a healthy physical, learning environment.

The school environment may damage the health and nutritional status of schoolchildren, particularly if it increases their exposure to hazards such as infectious disease carried by the water supply. Hygiene education is meaningless without clean water and adequate sanitation facilities. It is a realistic goal in most countries to ensure that all schools have access to clean water and sanitation. By providing these facilities, schools can reinforce the health and hygiene messages, and act as an example to both students and the wider community. This in turn can lead to a demand for similar facilities from the community. Sound construction policies will help ensure that facilities address issues such as gender access and privacy. Separate facilities for girls, particularly adolescent girls, are an important contributing factor to reducing dropout at menses and even before. Sound maintenance policies will help ensure the continuing safe use of these facilities.

(iii) Skills based health education

This approach to health, hygiene and nutrition education focuses upon the development of knowledge, attitudes, values, and life skills needed to make and act on the most appropriate and positive health-related decisions. Health in this context extends beyond physical health to include psycho-social and environmental health issues. Changes in social and behavioural factors have given greater prominence to such health- related issues as HIV/AIDS, early pregnancy, injuries, violence and tobacco and substance use. Unhealthy social and behavioural factors not only influence lifestyles, health and nutrition, but also hinder education opportunities for a growing number of school-age children and adolescents. The development of attitudes related to gender equity and respect between girls and boys, and the development of specific skills, such as dealing with peer pressure, are central to effective skills based health education and positive psycho-social environments. When individuals have such skills they are more likely to adopt and sustain a healthy lifestyle during schooling and for the rest of their lives.

(iv) School based health and nutrition services
Schools can effectively deliver some health and nutritional services provided that the services are simple, safe and familiar, and address problems that are prevalent and recognized as important within the community. If these criteria are met then the community sees the teacher and school more positively, and teachers perceive themselves as playing important roles. For example, micronutrient deficiencies and worm infections may be effectively dealt with by infrequent (six-monthly or annual) oral treatment; changing the timing of meals, or providing a snack to address short term hunger during school – an important constraint on learning – can contribute to school performance; and providing spectacles will allow some children to fully participate in class for the first time.

 Supporting Activities

These activities provide the context in which the interventions can be implemented.

(i) Effective partnerships between teachers and health workers and between the education and health sectors
The success of school health programmes demands an effective partnership between Ministries of Education and Health, and between teachers and health workers. The health sector retains the responsibility for the health of children, but the education sector is responsible for implementing, and often funding, the school based programmes. These sectors need to identify responsibilities and present a coordinated action to improve health and learning outcomes from children.

(ii) Effective community partnerships
Promoting a positive interaction between the school and the community is fundamental to the success and sustainability of any school improvement process. Community partnerships engender a sense of collaboration, commitment and communal ownership. Such partnerships also build public awareness and strengthen demand. Within the school health component of such improvement processes, parental support and cooperation allows education about health to be shared and reinforced at home. The involvement of the broader community (the private sector, community organizations and women’s groups) can enhance and reinforces school health promotion and resources. These partnerships, which should work together to make schools more child-friendly, can jointly identify health issues that need to be addressed through the school and then help design and manage activities to address such issues.

(iii) Pupil awareness and participation.
Children must be important participants in all aspects of school health programmes, and not simply the beneficiaries. Children who participate in: health policy development and implementation; efforts to create a safer and more sanitary environment; health promotion aimed at their parents, other children, and community members; and school health services, learn about health by doing. This is an effective way to help young people acquire the knowledge, attitudes, values and skills needed to adopt healthy lifestyles and to support health and Education for All.

Les programmes de santé scolaire efficaces mis en place dans le cadre de partenariats avec les communautés offrent l’un des moyens les plus rentables de toucher les enfants d’âge scolaire, les adolescents et la communauté dans son ensemble, et constituent un moyen de promouvoir durablement des pratiques sanitaires appropriées y compris la lutte contre le VIH/SIDA.

Le nouveau cadre d’action FRAÎCHE (en anglais FRESH: Focusing Resources on Effective School Health) – Concentrer les Ressources sur un Programme Efficace de Santé Scolaire – constitue le point de départ pour développer un programme efficace de santé scolaire, d’hygiène et nutrition dans un environnement scolaire plus accueillant et sain pour l’enfant.
Un programme efficace de santé scolaire, d’hygiène et nutrition tel que FRAÎCHE présente beaucoup d’avantages:
• Il répond à un besoin croissant.
Le succès des programmes de survie des enfants et l’intensification des efforts de plusieurs gouvernements et communautés pour étendre la couverture de l’enseignement de base ont permis d’accroître la population d’âge scolaire et une proportion plus importante de ces enfants a présentement accès à l’école. Près de 90% des enfants dans le monde survivent au-delà de leur cinquième anniversaire et 80% de ces enfants sont scolarisés. Dans beaucoup de pays, les programmes éducatifs ciblés permettent de s’assurer qu’une bonne part des nouveaux enfants scolarisés sont des filles, pour qui la bonne santé est particulièrement importante. En outre, les enfants d’âge scolaire sont la « fenêtre d’espoir » dans la lutte contre le VIH/SIDA. La prévention du VIH/SIDA est nécessaire dans les écoles.

• Il accroît l’efficacité des autres investissements dans le développement de la petite enfance.
Les programmes de santé scolaire sont la suite et le complément essentiel des programmes de soins et de développement de la petite enfance. Il est essentiel que les enfants scolarisés restent en bonne santé pour conserver les avantages de bonne santé acquis pendant la petite enfance et pour profiter pleinement de ce qui peut être leur unique occasion de bénéficier d’une éducation formelle.

• Il assure l’amélioration des résultats scolaires
Assurer la bonne santé des enfants scolarisés peut accroître les taux de scolarisation et la fréquentation scolaire, réduire les taux de redoublement, et améliorer les résultats scolaires. De bonnes pratiques sanitaires peuvent promouvoir la santé reproductive et aider à limiter la propagation du VIH/SIDA. On estime que les ennuis de maladie des enfants scolarisés âgés de 5 à 14 ans représentent 11% du fardeau mondial de la maladie.

• Il améliore la justice sociale
Grâce à la mise en place de stratégies en vue d’assurer l’enseignement de base pour tous, certains des enfants les plus défavorisés – filles, enfants pauvres en milieu rural, enfants handicapés – ont accès à l’école pour la première fois. Mais leur fréquentation et leur capacité d’apprendre seraient handicapées par une mauvaise santé. Ce sont ces enfants qui bénéficieront le plus des interventions sanitaires, car leur fréquentation et leurs résultats scolaires s’en ressentiront davantage.

• Il permet d’atteindre un bon rapport coût-efficacité
Les programmes de Santé Scolaire permettent de combiner les ressources des secteurs de la santé, de l’éducation, de la nutrition et de l’assainissement au sein d’une infrastructure – l’école – qui est déjà en place partout de manière durable. Bien que le système scolaire couvre rarement tous les enfants, sa couverture est supérieure à celle des systèmes de santé. Et le système scolaire dispose d’un grand nombre de personnel qualifié qui travaille déjà en collaboration étroite avec la communauté.

The Development of Clinical Practice Guidelines for Dietary Controlling of High Blood Pressure in the Elderly.

โดย นายศราวุธ อยู่เกษม

โรคความดันโลหิตสูงเป็นโรคเรื้อรังไม่หายขาด ซึ่งเป็นปัญหาที่สำคัญของประเทศเนื่องจากเป็นโรคที่พบได้บ่อยและหากไม่ได้รับการรักษาควบคุมความดันโลหิตให้คงที่แล้ว อาจมีภาวะแทรกซ้อนได้หลายอย่างเช่น โรคหลอดเลือดในสมอง โรคหลอดเลือดหัวใจและกล้ามเนื้อหัวใจตาย มีการเปลี่ยนแปลงของหลอดเลือดที่ไต ทำให้เกิดภาวะไตวาย มีการเปลี่ยนแปลงของหลอดเลือดฝอยในเรตินา ซึ่งเป็นสาเหตุของการเกิดสายตามัวและตาบอดได้ในที่สุด ประการสุดท้ายคือทำให้ผู้ป่วยเสียชีวิตอย่างกะทันหัน จากการแตกของหลอดเลือดแดงในสมอง ดังนั้นการค้นพบ และการดูแลรักษาตั้งแต่เริ่มต้น ตลอดจนการเรียนรู้ข้อปฏิบัติและทักษะในการดูแลตนเอง รวมถึงการบริโภคอาหารที่ถูกต้องกับโรคเป็นหัวใจสำคัญในการป้องกันไม่ให้อวัยวะอื่นถูกทำลาย (สมจิต หนุเจริญกุล, 2540 )

จากการศึกษาทางระบาดวิทยาของโรคความดันโลหิตสูงตั้งแต่ปี พ.ศ.2522-2536 พบว่าอัตราการตายจากโรคความดันโลหิตสูงมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นทุกปี และเป็นสาเหตุการตายอันดับ 7 ของการตายทั้งหมด ในปี พ.ศ. 2536 มีผู้เสียชีวิตจากโรคความดันโลหิตสูง 5.1 ต่อประชากรแสนคน (คณะกรรมการการควบคุมโรคไม่ติดต่อ , 2538) จากรายงานการสำรวจสถานภาพอนามัยของประชากรไทย พ.ศ. 2534-2535 พบว่ามีผู้สูงอายุ 60-70 ปี เป็นโรคความดันโลหิตสูงอยู่ในอันดับหนึ่งและมีสูงสุดถึงร้อยละ 42.7 (จันทร์เพ็ญ ชูประภาวรรณ, 2539) และจากการสำรวจประชากรผู้สูงอายุที่อาคารสงเคราะห์ดินแดง พบโรคประจำตัวผู้สูงอายุเรียงตามความชุก 5 โรค คือ โรคความดันโลหิตสูง โรคต้อกระจก โรคกระดูกเข่าเสื่อมและอักเสบ โรคเบาหวาน และโรคหลอดเลือดสมอง (นัยพินิจ คชภักดี , 2537)

จากที่กล่าวมาแล้วข้างต้น จะเห็นว่าอุบัติการณ์ของโรคความดันโลหิตสูงในผู้สูงอายุ จะพบมากและอยู่ในอันดับต้นๆ ของการสำรวจและการศึกษาที่ผ่านมา ซึ่งพบผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูงมีอัตราการป่วยอยู่ในระดับต้นๆของโรคไม่ติดต่อเรื้อรังและในปี พ.ศ. 2542- พ.ศ. 2544 มีอัตราการป่วยเท่ากับ 340 , 415 , 510 ต่อประชากรแสนคนตามลำดับ และโรคความดันโลหิตสูงเป็นสาเหตุการตาย 10 อันดับแรก ซึ่งเพิ่มขึ้นทุกปี (กระทรวงสาธารณสุข, 2547) ส่วนจังหวัดปทุมธานี ปี พ.ศ. 2543 มีอัตราการตายเท่ากับ 2.08 ต่อประชากรแสนคน ปี พ.ศ. 2544 มีอัตราการตายเท่ากับ 3.68 ต่อประชากรแสนคน (สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดปทุมธานี, 2548) และปัญหาโรคความดันโลหิตสูงในผู้สูงอายุก็เป็นสิ่งที่ควรระวัง จากรายงานการเฝ้าระวังโรคไม่ติดต่อจังหวัดปทุมธานีเป็น 1 ใน 26 จังหวัด ของกระทรวงสาธารณสุข ที่ต้องเฝ้าระวังในการเจ็บป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูง โรคเบาหวาน และโรคหัวใจขาดเลือด (กระทรวงสาธารณสุข, 2547)

ปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญทำให้เกิดโรคความดันโลหิตสูงคือ แบบแผนการดำเนินชีวิตของบุคคล ได้แก่ พฤติกรรมการบริโภคเกลือ การบริโภคอาหารไขมันสูง การมีน้ำหนักตัวเกินมาตรฐาน ขาดการออกกำลังกาย การสูบบุหรี่ การดื่มแอลกอฮอล์ และ ความเครียด ซึ่งจะเห็นได้ชัดเจนว่าหนึ่งในหลายๆ ปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิดโรคความดันโลหิตสูง คือพฤติกรรมการบริโภคเกลือที่ถือว่าเป็นปัจจัยเสี่ยงสูงทางด้านอาหาร การศึกษาทางระบาดวิทยาเชิงสำรวจ เชิงทดลอง และในคลินิก ได้ยืนยันความสัมพันธ์ของการบริโภคเกลือ ว่ามีผลต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูง กล่าวคือผู้ที่บริโภคเกลือมีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูงถึง 2 เท่าของผู้ที่ไม่บริโภคเกลือ ผู้ที่บริโภคเกลือเกินมาตรฐาน มีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูงมากกว่าผู้ที่บริโภคเกลือ ในระดับมาตรฐาน (วรลักษณ์ คงหนู, 2542) และจากงานวิจัยเรื่อง Salt and Health : the CASH and BPA perspective พบว่าเกลือมีความสัมพันธ์กับภาวะความดันโลหิต โดยพบว่าการลดปริมาณเกลือ จะช่วยลดระดับความดันโลหิตสูงได้ (Gilbert P.A. ,2005 )

พฤติกรรมการบริโภคอาหารของคนไทยในปัจจุบัน มีความเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูงเป็นอย่างยิ่ง จากผลการวิเคราะห์คุณค่าอาหารประจำวันของคนไทยในระหว่างปี พ.ศ. 2505 – 2538 พบว่าคนไทยบริโภคเกลือเกินปริมาณความต้องการของร่างกายประมาณ 6.3 เท่า และสูงกว่ามาตรฐานองค์การอนามัยโลกถึง 3.5 เท่า คือเฉลี่ยวันละ 20.8 กรัม โดยได้รับเกลือจากอาหารเฉลี่ยวันละ 4.8 กรัม จากเครื่องปรุงรสวันละ 16 กรัม (กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข, 2544) ซึ่งเมื่อพิจารณาเฉพาะเกลือที่ได้จากเครื่องปรุงรส พบว่าคนไทยบริโภคเกลือจากเครื่องปรุงรสเพิ่มขึ้นจากวันละ 2.4 กรัมในปี พ.ศ. 2505 เป็น 7-17 กรัมในปี พ.ศ. 2536 และเฉลี่ยวันละ 16 กรัม ในปี พ.ศ. 2538 ซึ่งสูงกว่ามาตรฐานขององค์การอนามัยโลก 1.2- 2.8 เท่า ซึ่งเป็นการบริโภคเกลือที่เกินมาตรฐานขององค์การอนามัยโลก จะเสี่ยงต่อการเกิดโรคความดันโลหิตสูง (วรลักษณ์ คงหนู,2542)

จากสถิติผู้ป่วยนอกที่มารับบริการของโรงพยาบาลลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี พบว่าผู้ป่วยนอกที่มารับบริการในปี พ.ศ. 2549 เป็นโรคความดันโลหิตสูงซึ่งเป็น 1 ใน 10 อันดับแรก แบ่งเป็นเพศชาย 2,089 ราย เพศหญิง 4,817 ราย รวมทั้งสิ้น 6,906 ราย (ศูนย์ข้อมูลสารสนเทศโรงพยาบาลลำลูกกา, 2549) และจากการสัมภาษณ์ผู้สูงอายุที่ป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูง จำนวน 5 ราย และนำข้อมูลมาวิเคราะห์ปัญหาของการเกิดภาวะความดันโลหิตสูง พบปัจจัยหลายด้านที่เกี่ยวข้องกับความดันโลหิตสูงและที่พบมากคือพฤติกรรมการบริโภคอาหารของผู้ป่วย โดยส่วนใหญ่ชอบรับประทานอาหารรสเค็ม อาหารที่มีไขมันมาก ดื่มสุรา สูบบุหรี่ ทำงานหนัก เคร่งเครียด ขาดการออกกำลังกาย รับประทานยาไม่ต่อเนื่อง และไม่มารับการวัดความดันโลหิตตามนัด นอกจากนี้ผู้สูงอายุกลุ่มดังกล่าวยังขาดความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับอาหารเพื่อควบคุมระดับความดันโลหิต

แนวทางในการบำบัดรักษา พยาบาล ภาวะความดันโลหิตสูงคือ ลดความดันโลหิตที่สูงขึ้นเพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนจากโรคหัวใจและหลอดเลือด โดยการควบคุมระดับความดันโลหิตซีสโตลิคให้ต่ำกว่า 140 มิลลิเมตรปรอท และระดับความดันโลหิตไดแอสโตลิคให้ต่ำกว่า 90 มิลลิเมตรปรอท นอกจากจะได้รับการบำบัดรักษาอย่างเต็มที่แล้ว ในขณะเดียวกันควรมีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่เหมาะสมร่วมด้วย ผู้ป่วยควรได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง ได้รับความรู้ที่ถูกต้องเกี่ยวกับโรคและการปฏิบัติ ได้รับการสนับสนุนให้มีการบริโภคอาหารที่ถูกต้องกับโรค ซึ่งจะช่วยให้ผู้ป่วยสามารถดำรงชีวิตได้ด้วยการมีสุขภาพ และความเป็นอยู่ที่ดี ( สมจิต หนุเจริญกุล, 2537)

จากข้อมูลดังกล่าวจะเห็นได้ว่าผู้สูงอายุที่ป่วยด้วยโรคความดันโลหิตสูงมีพฤติกรรมการบริโภคอาหารไม่เหมาะสม ซึ่งอาจเป็นสาเหตุของการเกิดภาวะแทรกซ้อนจากภาวะความดันโลหิตสูงได้ การที่จะช่วยให้ผู้สูงอายุสามารถปรับพฤติกรรมการบริโภคให้เหมาะสมนั้น พยาบาลและเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจึงต้องมีแนวปฏิบัติเพื่อช่วยให้การปรับพฤติกรรมการบริโภคของผู้สูงอายุเป็นไปได้อย่างเหมาะสมและมีประสิทธิภาพ ดังนั้น จึงเป็นความสำคัญและจำเป็นที่จะต้องมีแนวปฏิบัติการบริโภคอาหารเพื่อควบคุมภาวะความดันโลหิตสูงในผู้สูงอายุขึ้น ซึ่งจะช่วยให้ผู้สูงอายุโรคความดันโลหิตสูงมีแนวทางบริโภคอาหารที่ถูกต้องเหมาะสมยิ่งขึ้น รวมทั้งพยาบาลจะได้มีแนวทางในการดูแลผู้ป่วยอย่างถูกต้องเหมาะสมและสามารถนำมาใช้เพื่อควบคุมระดับความดันโลหิต ช่วยให้ผู้ป่วยและครอบครัว มีความสามารถในการดูแลตนเอง ซึ่งส่งผลให้ผู้ป่วยมีการเปลี่ยนแปลงปฏิบัติตัวที่ถูกต้องและคงอยู่ตลอดไป

ESHI aims to improve the health status of school-going children and adolescents through active participation in health activities that complement existing programmes. The initiative is piloted in one region, and can then be applied to others. Entry points for improving the health of participating children and adolescents have been identified as:

-AIDS/HIV/STD/TB prevention
-Prevention of violence, gender respect and awareness
-Prevention and control of helminth infections

ESHI aims to improve the knowledge and skills of 90% of learners, by 2005, in prevention of AIDS/HIV/STD/TB, helminth infections and violence. Health education is included in the curriculum and life skills training provided on specific topics such as nutrition, personal hygiene and disease prevention. The programme includes teacher training, provision of school health services, effective monitoring, strengthening of multisectorial involvement and networking in school health programmes. School health services include immunization, screening and referral for sight and hearing problems.

The appraisal team was composed of a regional representative of the MOHSS and the WHO medical officer of reproductive health who visited ten schools selected for the bronze award. At each school, district staff (responsible for the school health programme) joined the team, which appraised the school under six different headings – the school building and its surroundings; the students, school board and staff; the health education programme; communication with the health team; the health services; the general impression of the school as a healthy environment. A point was made of inspecting the toilets, sickbay and library of each school.

• School buildings and surroundings: Most schools exhibited the “School Health Charter” (expressing the vision of the school and a common aim for the school community) in the foyer of the school and in the corridors. Surroundings tended to be clean and kitchens were found to be in hygienic conditions. Most schools had initiated cleaning of the toilets and personal hygiene measures (e.g. soap and clean towels). Some schools had gone as far as to introduce drinking water facilities.

• School population: Learners observed a high level of personal hygiene and were involved in cleaning up campaigns (including their own classrooms). Students were found to display an impressive level of knowledge with regards to health issues such as HIV/AIDS and teenage pregnancy and preventative measures. Teachers showed high motivation and health education talks had become a routine activity, while the smoking habits of the teachers had been addressed. The broader school community also showed an increased interest in the health programmes, with parents donating cash and kinds as well as learning about healthier lifestyles for their children (e.g. lunch provisions had improved for many of the students). Local businesses contributed through donations, such as toilet facilities.

• The health education programme: All schools covered disease and health issues in their school curriculum with many initiating monthly topical projects. Life skills’ training was also provided on subjects such as nutrition, personal hygiene and disease prevention (including HIV/AIDS). Students’ participation in “My Future My Choice” (a UNICEF supported Life Skills programme) was strongly promoted and extended to lower age groups.

• Communication: There is a generally good relationship between school and clinical staff, and health workers are supported in the execution of the school health programme. Contact teachers and district PHC Supervisors meet yearly to discuss school health programmes, activities and future plans. Nurses are invited to give health lectures; particularly on sexuality and HIV/AIDS/STDs/TB whilst the schools themselves participate in national health events (e.g. “World Health Day”). All school libraries have health related books; however, there is a need for simple material relating to adolescent reproductive health issues.

• Health services: Immunization is provided according to the available school health programme. In areas where the programme is well established, immunizations are given to only ten years as a booster against Polio, Diphtheria and Tetanus, whereas girls 15 years of age are receiving Tetanus Toxoid in order to ensure prevention of neonatal Tetanus. In more disadvantaged schools, nurses are still caring for 5 year boosters. Efforts are made to prevent double dosing through obtainment of consent and strategies are being discussed to ensure that all children are vaccinated – particularly where reports are made of children visiting private physicians for immunization purposes. Screening for hearing and sight has also been initiated in conjunction with referral mechanisms.

Ronald Labonte, Globalization and Health Equity, Institute of Population Health, University of Ottawa, Ontario, Canada

Matthew Sanger, Canadian Centre for Policy Alternatives, Ottawa, Ontario, Canada

Journal of Epidemiology and Community Health 2006

“…..The relation between health and trade is not new. Disease and pestilence have long followed global trade routes, a pattern that continues into the 21st century. A Chinese trade ship was the source of Latin America’s cholera outbreak in 1991, which resulted in 10 000 deaths.1 Increased trade in tobacco products and processed foods high in sugar or fat contribute to rising chronic disease rates in poorer countries.2,3

Trade can also be good for health, improving peoples’ lives through access to goods or technologies that cure disease or improve wellbeing. Proponents of trade liberalisation argue further that it can increase economic growth and wealth creation, both of which may reduce poverty4 and allow for greater investments in health care, education, environmental protection, and other population health determinants.5 Others maintain that the relation is subtler. Development economist, Ha-Joon Chang6 points out that today’s wealthy countries became so through a variety of policies-infant industry protection, export subsidisation, copying of foreign technologies, and strong state controls over foreign investment-that new trade liberalisation rules increasingly deny poorer countries.

Many of these trade rules came into existence with the creation of the World Trade Organisation (WTO) in 1995. The WTO’s influence extends beyond commercial relations to affect health, social welfare, and culture. This two part glossary introduces the WTO trade treaties (the generic term for specific trade agreements) and explains the key principles and concepts of interest to policy makers and practitioners. It aims to explain the WTO through a public health lens that focuses on disease control and prevention, the reduction of a wide range of health risks, and a commitment to reducing health inequities. The public health implications of these agreements can be direct, as in the restrictions the Agreement on Trade-Related Intellectual Property Rights* (TRIPS) can place on access to essential medicines. They can also be indirect in two important ways:

1.       the degree to which WTO agreements skew economic benefits and the health advantages these bring in favour of already wealthier/healthier nations and population groups; and

2.       WTO expansion into trade related areas that have little to do with reducing border-barriers to imported goods, and that could restrict national governments’ abilities to regulate in the interests of public health.

Part 1 of this glossary introduces the WTO and its origins as an institution, and summarises the WTO rules on trade in goods that are most relevant to public health.

Part 2 considers rules specific to trade in services, intellectual property, investment, and government procurement.

Richard D Smith

Trade and public health: facing the challenges of globalisation

J. Epidemiol. Community Health, August 1, 2006; 60(8): 650 – 651. [[PDF]

*      *      *     *

This message from the Pan American Health Organization, PAHO/WHO, is part of an effort to disseminate

information Related to: Equity; Health inequality; Socioeconomic inequality in health; Socioeconomic

health differentials; Gender; Violence; Poverty; Health Economics; Health Legislation; Ethnicity; Ethics;

Information Technology – Virtual libraries; Research & Science issues.  [DD/ IKM Area]

“Materials provided in this electronic list are provided “as is”. Unless expressly stated otherwise, the findings

and interpretations included in the Materials are those of the authors and not necessarily of The Pan American

Health Organization PAHO/WHO or its country members”.